Στο μάθημα της γλώσσας έχουμε μπει στην ενότητα που είναι αφιερωμένη στην ελιά.
Μιλήσαμε και για το μπόλιασμά της. Πώς γίνεται μια αγριελιά να γίνει ήμερη παραγωγική ελιά.
Υπάρχουν "τεχνικές" του μπολιάσματος.
Μια τεχνική είναι να κόψουν αρκετά μια αγριελιά, ώστε να μείνει ένα κομμάτι του κορμού της.
Ύστερα κόβει ο "μπολιαστής" ένα κλαρί από μια ήμερη ελιά σε μικρότερα κλαριά , έχοντας τη μια πλευρά τους λοξά κομμένη
Κόβει ύστερα τον κορμό που απέμεινε από την αγριελιά με τέτοιο τρόπο ώστε να μπορέσει να τοποθετήσει τα λαξευμένα κλαράκια της ήμερης ελιάς και τα τυλίγει γύρω γύρω ή με πανί ή με ταινία.
Τα σκεπάζει με μια πλαστική σακούλα και μετά από 40 μέρες η αγριελιά μας έχει πετάξει τα νέα της κλαδιά και μας έχει "ημερέψει"!!
Βέβαια υπάρχει και ο τρόπος όπου ο μπολιαστής τοποθετεί το κλαράκι της ήμερης ελιάς στον κορμό της αγριελιάς όπου και εκεί μετά από μέρες θα δούμε νέα κλαριά!!
Διαβάσαμε και απόσπασμα από το έργο "Αιολική γη" του Ηλία Βενέζη, όπου αναφέρεται στο μπόλιασμα της ελιάς.
.......ΠΛΗΣΙΑΖΕ η εποχή που έπρεπε να μπολιαστούν τα δέντρα. Ο μπάρμπα ‐ Ιωσήφ, που όλο
κάνει καμιά δουλειά, έδειχνε τώρα περίεργη ταραχή. Ο τόπος δεν τον χωρούσε, ολοένα
γύριζε πάνω απ' το παχύ στρώμα τον άμμο όπου φύλαγε τις βέργες τα μπόλια του.
Τέλος, μια μέρα ο παππούς τον φώναξε:
— Τι λες, γέρο ‐ Γιωσήφ; Ήρθε η ώρα;
— Ήρθε, αφέντη μου.
— Καλά. Άρχισε αύριο το πρωί.
Ύστερα έστειλε και φώναξε εμάς τα παιδιά.
— Θα πάτε με τον μπαρμπα ‐ Γιωσήφ, αύριο το πρωί, μας είπε. Να δείτε που θα μπολιάσει
τα δέντρα.
Και γυρίζοντας στο γέροντα:
— Κάθε παιδί ας διαλέξει ένα δέντρο, είπε. Να το μπολιάσεις στ' όνομά του.
Την άλλη μέρα πολύ πρωί ξεκινήσαμε. Ο ήλιος μόλις είχε βγει. Ο μπαρμπα ‐ Ιωσήφ πήγαινε
πρώτος, με αργά βήματα, κοιτάζοντας χαμηλά τη γη, κ' εμείς ακολουθούσαμε χαρούμενα.
Συζητούσαμε τι δέντρο θα διαλέξει ο καθένας μας και κάναμε πολύ φασαρία. Τέλος
συμφωνήσαμε. Η Άρτεμη διάλεξε μια αγριελιά. Δεν ήξερε να πει γιατί, αλλά πολύ
αγαπούσε τη γαλήνη του ελαιώνα, το ασημένιο φύλλωμα, τους τυραννισμένους κορμούς.
Εγώ διάλεξα μιαν αχλαδιά.
Φτάξαμε. Ο μπαρμπα ‐ Ιωσήφ απόθεσε καταγής το μάτσο τις βέργες που κουβαλούσε μαζί
του, τα μπόλια. Δεν έβλεπε πια καλά, γι' αυτό πασπάτευε το άγριο δέντρο, τα κλωνιά του,
γυρεύοντας να βρει το καλό μέρος. Ολοένα η έκφρασή του γινόταν πιο αυστηρή. Τα μάτια
του δεν κοίταζαν πουθενά πλάι, μήτε εμάς. Ολοένα χάνανε τη λάμψη τους, σα να σβήναν,
όλη η ύπαρξή του έσβηνε για να μείνει μόνη, πυκνή η ζωή της αφής. Όταν επιτέλους βρήκε
το μέρος που ήθελε, σήκωσε τα μάτια του στον ήλιο. Έκαμε το σταυρό του τρεις φορές, και
τα χείλια του κάπως σάλεψαν ενώ ψιθύριζαν τη μυστική του δέηση. Έμεινε για λίγο
άφωνος, κ' ύστερα κατέβασε τα μάτια απ' τον ήλιο. Ήταν πια γαλήνιος και βέβαιος. Με σταθερό χέρι έκοψε με το μαχαίρι του κ' έβγαλε απ' τη βέργα, το μπόλι, ένα μέρος φλοιό
σα δακτυλίδι. Με το ίδιο το μαχαίρι χάραξε το αγριόδεντρο, και στη θέση της φλούδας που
βγήκε έβαλε το κομμάτι το φλοιό της βέργας. Κ' ύστερα έδεσε σφιχτά το ξένο σώμα στο
σώμα του δέντρου.
Τέλειωσε.
Μια δυνατή χλωμάδα απλώθηκε στο πρόσωπο του γέροντα. Πάλι κοίταξε κατά το μέρος
του ήλιου. Και πάλι, τρέμοντας, προσευχήθηκε:
— Σ' ευχαριστώ που αξιώθηκα και φέτος να μπολιάσω δέντρα...
Κ' έπειτα στρέφοντας σ' εμένα, γαλήνια:
— Αυτό είναι, γιε μου, είπε. Σου το παραδίνω το δέντρο σου. Να τ' αγαπάς σαν πράμα του
Θεού.
Ήταν ιερότητα πολλή στη στιγμή και στην έκφρασή του, που μας συνέπαιρνε κ' εμάς τα
παιδιά, ασυναίσθητα. Μα δεν καταλαβαίναμε καλά για ποιο λόγο. Τι είχε γίνει; Ένα κομμάτι
φλούδα από μια βέργα κόλλησε πάνω στο άγριο δέντρο. Τίποτ' άλλο δεν είχε γίνει.
Κοιτάζαμε το γέροντα απορώντας. Κ' εκείνος, σα να μάντευε το τι γινόταν μέσα μας,
γυρίζοντας σ' εμένα:
— Βάλε τ' αυτί σου απάνω στο δέντρο, μου είπε.
Πλησίασα το κεφάλι μου κι ακούμπησα το αυτί μου καταπώς μου είπε. Έφερε κ' εκείνος το
πρόσωπό του, τα ακούμπησε κι αφουγκράστηκε. Έτσι κοντά τα πρόσωπά μας σα ν' άγγιζαν
το ένα τ' άλλο. Είδα τα μάτια του που ήταν θολά. Σιγά ‐ σιγά βάραιναν και σφαλνούσαν, σα
να βυθιζόταν σε έκσταση. Ώσπου κλείσανε οριστικά.
— Ακούς τίποτα;.. μου ψιθυρίζει η φωνή του απ' το βύθος της μαγείας.
Τίποτα. Όχι. Τίποτα δεν άκουγα.
— Όμως εγώ ακούω!... μουρμούρισε.
Και μες στη σιγανή φωνή του έπαλλε η χαρά.
— Όμως εγώ ακούω! ξαναείπε.
Κ' έπειτα μου εξήγησε πως άκουγε το αίμα του δέντρου, απ' όπου είχε πάρει τη φλούδα το
μπόλι, να τρέχει αργά μες στο αίμα του άγριου κορμού, ν' ανακατεύεται μέσα του,
αρχίζοντας έτσι την πράξη του θαύματος, τη μεταμόρφωσή του.
— Άμα θ' αγαπήσεις πολύ τα δέντρα, τότε θ' ακούς κ' εσύ, μου είπε. Θα τ' αγαπήσεις, παιδί
μου;
Του το υποσχέθηκα.
— Θα τ' αγαπώ, μπάρμπα ‐ Ιωσήφ. — Θα τ' αγαπήσεις, Άρτεμη;
Αφού παρακολουθήσαμε μια παρουσίαση για την κεραμική τέχνη ,είδαμε από κοντά πώς κατασκευάζεται ένα πήλινο αγγείο.
